Column Wout: Afvallen
Afgelopen zaterdag luister ik in de auto naar een extra nieuwsuitzending. Het gaat over Venezuela waar de president is ontvoerd. Het is de zoveelste bijzondere actie van het machtigste land ter wereld aan de andere kant van de oceaan. Het maakt mij duidelijk dat de normen en waarden waarmee ik ben opgegroeid niet langer vanzelfsprekend zijn. Thuis pieker ik nog wat na en dool ik wat rond door facebook. Dan zie ik de boodschap van onze gemeente. Met Zuidhavenpoort en kerstboom op de achtergrond voelt het gelijk vertrouwd. Ik ga er eens goed voor zitten. Ik kan wel wat opbeurende woorden gebruiken. De burgemeester en wethouders spreken de bevolking toe met een persoonlijke wens voor het komende jaar. Wethouder Kanters wenst dat Schouwen-Duiveland blijft. Blijft? Komen we dan bij Goeree-Overflakkee met de Grevelingen als een soort Kralingse Plas in het centrum? Ankie wil mooi weer en een mooie verkiezingsuitslag. Mooie uitslag? Als de kiezer spreekt is dat toch altijd mooi? Captain Jack kijkt uit naar de komst van toeristen en naar zijn eigen herbenoeming. Herbenoeming? Zijn dit de bemoedigende woorden van een burgervader in roerige tijden? De christelijke wethouders slaan zichzelf op de borst met hun dossiers over zorg en onderwijs. Tja, geloven moet je vooral ook in jezelf. Valt een beetje tegen, maar ik vestig mijn hoop op Jacqueline. Zij spreekt als laatste wethouder. Zij heeft de reputatie om er echt voor de mensen te zijn. ‘Wat is je persoonlijke goede voornemen voor 2026?’. Jacqueline kijkt recht in de camera en zegt zonder te verblikken of verblozen: “Weer afvallen”. Enigszins verbaasd en toch wat beduusd kijk ik nog een paar keer naar het zich herhalende filmpje. ‘Wat de f..k is dit?’ De burgemeester krijgt het laatste woord om dit – toch wel bijzondere – filmpje af te sluiten. “Namens het college en de gemeenteraad van Schouwen-Duiveland wens ik u…”.
Ja, die ga ik op de hak nemen met mijn column. Ik voel een cynisch lachje. Maar dan ga ik twijfelen. Mijn woorden blijven hangen in een virtuele wolk. Ik wil er later niet mee geconfronteerd worden als ik de gemeente nodig heb om mijn rijbewijs of paspoort te verlengen. Het lachje vertrekt. Ik ga het niet opschrijven. En ik wil bij voorbaat mijn excuses aanbieden aan iedereen die ik met deze column zou kunnen beledigen of ontrieven. Een beetje zoals ons demissionaire kabinet doet over het ‘dingetje’ Venezuela. Of Oekraïne en Gaza. Als de sterkste zich laat gelden – of dat in de toekomst zou kunnen doen – kun je maar beter zoet zijn. Laat ik dus maar houden bij (de) enige bemoedigende woorden uit de nieuwjaarsboodschap van onze lieve gemeente. Ook ik wens: ‘u een voorspoedig, gezegend en vooral gezond 2026 toe’.
Wout van den Berg
